Diernet.nl

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home / Hond en kat / Huid / Pyodermie (etterende huidontsteking) bij hond en kat

Pyodermie (etterende huidontsteking) bij hond en kat

Afdrukken PDF
Gebruikerswaardering: / 2
LaagsteHoogste 

Omschrijving
Oorzaken
Verschijnselen
Diagnose
Therapie
Prognose

 

Omschrijving

Een pyodermie is een bacteriële ontsteking van de huid, die gepaard gaat met de vorming van pus. Het is een veel voorkomende aandoening bij de hond en kat. Vaak ontstaan het als secundair (ten gevolge van) een ander gezondheidsprobleem.

 

Pyodermie rond de snuit van een Mastiff kruising.

 

Oorzaken

Pyodermie wordt meestal veroorzaakt door een Staphylococcus type bacterie. Andere bacteriën, zoals E. coli kan ook een al eerder aangetaste huid besmetten. Verschillende risicofactoren kunnen ervoor zorgen dat een dier een hoger risico loopt op het ontwikkelen van een pyodermie.

Deze risicofactoren zijn:

  • parasieten, zoals vlooien en mijten
  • allergiën, zoals bijvoorbeeld tegen vlooien of voedsel
  • hormonale stoornissen, zoals hypothyreoidie (te lage productie van het schildklierhormoon)
  • kortharige dieren, dieren met een overschot aan huid waardoor er vouwen ontstaan in hun huid
  • trauma ten gevolge van krabben of bijten
  • bepaalde rassen, zoals de Duitse Herder, kunnen een diepe huidontsteking ontwikkelen die slecht of maar gedeeltelijk op de behandeling reageert

 

Verschijnselen

Verschijnselen die op kunnen treden bij een pyodermie zijn:

  • lymfeadenopathie: zwelling of vergroting van lymfeknopen
  • zwelling, massa's of knobbels van de huid, of onder de huid
  • ondergewicht, slechte conditie
  • gewichtsverlies
  • sloomheid, lusteloosheid
  • kaalheid, verlies van haar, doffe vacht
  • hyperkeratose: verdikking van de huid
  • etterende afscheiding uit de huid
  • jeukende huid
  • korsten
  • vochtophopingen in de huid
  • roodheid en ontsteking van de huid
  • vervellen van de huid
  • uitgebreide beschadiging (ulcera) van de huid

 

Diagnose

De diagnose pyodermie wordt gesteld aan de hand van het uitvragen van de ziektegeschiedenis, het uitvoeren van het lichamelijk onderzoek en een onderzoek van de huid. In eerste instantie zullen er vaak afkrabsels gemaakt worden van de huid, waarna dit onder de microscoop wordt onderzocht. Daarnaast kan er ook bloedonderzoek worden uitgevoerd om een onderliggende ziekte (bijvoorbeeld een te traag werkende schildklier) aan te tonen. Behalve huidafkrabsels kunnen er ook hormonale of allergie testen worden uitgevoerd om de diagnose te stellen. Ook kan er een kweek (aantonen van een schimmel of bacterie) worden uitgevoerd om de oorzaak aan te tonen. Soms kan het nodig zijn om een biopt (een stukje weefsel wordt weggenomen en verder onderzocht) van de huid te nemen.

 

Therapie

Over het algemeen kan de behandeling van een pyodermie thuis plaatsvinden. Uitzondering hierop is een zeer uitgebreide diepe pyodermie, waarbij het dier ook behandeling met infusen (medicijnen en vloeistof worden direct in de bloedbaan gegeven) of dagelijks wassen nodig heeft. Een hypoallergeen dieet kan worden voorgeschreven als er een voedselovergevoeligheid is vastgesteld. Het geven van een kwalitatief goed voer is bij dieren met huidproblemen zeer belangrijk.

Dieren met een pyodermie worden behandeld met verschillende antibiotica. Sommige van deze antibiotica kunnen bijwerkingen hebben zoals misselijkheid en braken. Deze bijwerkingen kunnnen verminderd worden door de medicijnen tegelijk met de voeding te geven. De dierenarts zal hiervoor instructies meegeven. De behandeling met antibiotica moet langdurig plaatsvinden, meestal zo'n 1-3 maanden, afhankelijk van de ernst van de pyodermie. Naast de behandeling met antibiotica kan het helpen om te wassen met speciale shampoo, ook om korsten en pus te verwijderen. Regelmatig wassen met speciale shaampoo kan daarnaast helpen te voorkomen dat de aandoening terugkomt.

 

Prognose

De prognose (het te verwachten resultaat) is variabel. Wanneer de onderliggende oorzaak wordt opgespoord en succesvol kan worden behandeld, is het resultaat over het algemeen goed. Als de onderliggende oorzaak niet wordt opgespoord reageert het dier vaak goed op de behandeling, maar komt de aandoening snel weer terug.

 


Laatst aangepast op zondag, 14 november 2010 14:12